10/30/2014

ծիտիկների ու երջանկության մասին



Պապիկս թեյի սեղանի շուրջ հարցնում ա.
-Բա դու՞ ինչից ես երջանկանում:
-Գրքից
-ու վե՞րջ
-դե հիմնականում: ուզում ե՞ս ինձ գիրք նվիրես:
- ուզում ես նվիրե՞մ:
-ուզում եմ, որ դու ուզես:
- դե ասա, թե ո՞ր գիրքն եմ ուզում քեզ նվիրել:
- արամի
- ինքն ո՞վ ա:
- գրող
-բա գիրքը ո՞նց ա կոչվում
-որ ասեմ, չես առնի
- բա չիմանա՞մ` ինչի մասին ա գիրքը, որ նվիրում եմ քեզ:
- կոչվում ա «Ցտեսություն Ծիտ», ես արդեն կարդացել եմ, վաղուց` մի տարի առաջ, գիտեմ, թե ինչի մասին ա, ու հենց դրա համար էլ ուզում եմ սեփական օրինակն ունենամ, պապի, հասկանու՞մ ես:
- Հա, հասկացա, ծիտիկների մասին ա, չէ՞:
- ... (ժպտում եմ)

28/10/2014

10/20/2014

գրողի տարածության, բանակի ու ընկերության մասին

francisco leonardo
-գրողը տանի
- սիրու՞մ ես էդ արտահայտությունը
- Եսիմ, ինչի
՞
- Դե նամակներից մեկում գրել էլ էիր, տենց:
- Հա, ես քեզ գրելուց շատ եմ օգտագործում դա
-Ինչի
՞
-Չգիտեմ, տենց ստացվում ա, էդ պահին տենց եմ զգում:
- Հա, բայց ինչի
՞:
-Դե նայի, Անդ. գոյություն ունի 2 տեսակի 
«գրողը տանի»
՞
-Գրողը տանի էս ինչ սիրուն ես
- բա մյու
՞սը
-գրողը տանի, ոնց եմ կարոտել քեզ այ ընկեր, ու ինչ դժվար ա առանց քեզ: Առաջինը ասում են, ըըըը~մ.....դե ո
՞նց ասեմ.... ասենք իմ կուրսեցիները: Դա հավասար ա ''oh my god''-ին էլի:
Բնականաբար ինձ չեն ասում, հեհ: Երկրորդը, շատ անձնական ա: Օրինակ երբ ինձ շատ դժվար ա լինում առանց քեզ, ասում եմ` գրողը տանի, Անդո, ու
՞ր ես: Կամ, ուրիշ դեպքում` գրողը տանի... լավ էս մեկը չեմ ասի:
- Ի՞նչ կա ձեզնից
- Գրողը տանի, ու
՞ր ա մեզ մենք
- Նու
՞յնը
- Էս հարցը, երբ տաս, նույն ձև եմ պատասխանելու` He
 met me at a very strange time in my life.
- և՞, դե՞ռ:
- գրողը տանի, միշտ
-դու
՞- ես, միշտ ես  ու միշտ իրեն` անկախ ամենից:
-բա դա ի
նչի՞ն ա հավասար:
՞նչը, ո՞րը, էս մի գրողը տանի՞ն
-ով

- դե հիմա ո՞նց ասեմ
-ախ դու գրականով հայհոյում ես Մա՞ր
-գրողը տանի:


տանի
հեռավորությունը
տանի
ժամանակը
տանի
մարդկանց
տանի
աշխարհը
տանի
բոլորին:


ինձ, որ էլ տանելու ոչինչ չունենա,
կորցնի,
ու հետ չբերի
ու բոլորն իրենց տեղերում մնան:


գրողը մեր ընկերությունը երբեք չտանի,
ու տենց միշտ, ընկեր, ու տենց միշտ:

10/12/2014

Քաղաք

Կա մի քաղաք աշխարհում,
Որտեղ իմ սերն է ապրում,
Ուր որ հոգիս է թափառում,
Երբ շատ մենակ է մնում:
Ինչքան էլ որ դուք ինձ խնդրեք,
Չեմ ասի ձեզ ես երբեք,
Թե ինչ քաղաք է դա,
Գուցե բնավ էլ չկա:

Վ.Թաթիկյան


Մի ժամանակ մտածում էի, որ քաղաքն է ,որ  ստիպում է ինձ  մարդկանց ավելի շատ սիրել: Չգիտեմ, մարդիկ փոխում են փողոցները, քաղաքը` մարդկանց ,մեքենաների ընթացքը, շենքերի գույները, ինձ գրկող լուռ քամին ու դրա մեջ լող տվող տերևները, որ նման են ձկների, աշունը, որ կիսում է մենակությունս, որ շատ նման ա կապույտ ու նարնջագույն տերևներով, հաստաբուն, բայց բարակ ու նուրբ ճյուղերով չորացած ծառին, պատուհանները, որոնցից այն կողմ թաքնված  երեսները փակ են քաղաքի առաջ ու միայն գիշերներն են թաքուն բացվում,  լռությունը` սեղմված  աղմուկի մեջ, բողոքը` տրորված փոշու մեջ, պատկերը,`ճմրթված ու ամեն մեկի համար բոլորովին ուրիշ գույներով:
 Ես սիրում եմ բլուզս մինչև  պարանոցիս ծայրը բարձրացնել, կամ շարֆս այնպես կապել, որ միայն աչքերս երևան,  վերարկուս գլխիս քաշել ու քայլել փողոցների, շենքերի, անանուն ու չբարձրաձայնվող երևույթների ու անցորդնների միջով, աչքի պոչով հետևել մարդկանց, որոնցից ամեն մեկն իր գույնը, իմ հորինած ու իր սեփական`երևի իրական,  պատմությունն ունի, ու ոչ մի բառ չխոսել, ոչինչ չասել, ու հնարավորինս  ցույց չտալ, որ  ես էլ գոյություն ունեմ, քայլել անձայն ու անշշուկ, որ անգամ ես ոտնաձայներս չլսեմ, ու քայլեմ փոշիացման  ու անէի ճանապարհներով:
    Մտածում էի, որ սիրում եմ, որովհետև քաղաքը ստիպում  է սիրել մարդկանց, ովքեր իմ մասին ոչինչ չգիտեն, ու երբեք ինձ չեն նկատելու, հիշելու, մտածելու իմ մասին: Ու ինձ բնավ չէր տխրեցնում փաստը, որ իմ ու մարդկանց սերը փոխադարձ չէր, որովհետև ես հստակ գիտեի, որ աշխարհում կա մի քաղաք, որ սիրում է  փողոցոներով սահող ակնթարթին, այնպես, ինչպես փաթիլն է սիրում սահել  վայրկյանների վրայով, մինչև դեպի տանիքներ տանող վախճանը, և ինչպես տանիքն է գրկաբաց  սպասում ձյան հատիկին:
  Ու հանկարծ հասկացա, որ աշխարհում կա մի քաղաք, ու քաղաքում մի ոլոր-մոլոր փողոց, ու փողոցում մի մոխրագույն տուն` դեղին պատերով, որտեղ բնակվում է իմ Քաղաքը: Ես հասկացա, որ  միայն Քաղաքը կարող է ստիպել ինձ սիրել, ու որ ես գտել եմ Քաղաքը, որտեղ,  ուզում եմ ապրել , Քաղաքը, որ չի գտել ինձ:

Լիլի Պիպոյան- Քաղաք

10/08/2014

եթե իմանայիր

Մարդիկ, որ տխրում են ինչ-որ մեկի հետ չգալուց , գաղափար չունեն մարդկանց մասին, ովքեր սպասում են ինչ որ մեկին, ով ընդհանրապես չի եկել ու երբեք, երբեք, երբեք, ե ր բ ե ք, չի գալու: Ռուբեն Հախվերդյան, Լիլիթ Պիպոյան- Եթե իմանայիր

10/04/2014

ինքնփոխազդեցություն

Убивай свою прихоть, сколько можешь, убивай,
Расскажи, как хотелось-грелось тысячи зеркал.
И не надо никого и даже мыслей,
Так спокойней, я-то знаю.Земфира ©


մտածում եմ,
որ ազդեցությունը
երբեք-երբեք
միակողմանի չի լինում,
ու միշտ
կա
փոխազդեցություն,
ամենաքիչը`
ինքդ քո հետ:

ու
անասելի
տխուր ա
էն միտքը,
որ էն մեկը,
ում հետ ուզում ես փոխազդել,
չկա,
քոնը չի,
կամ էլ մենակ քո ներսում ա պատկանում քեզ,
իսկ դու իրենն ես,
ամբողջովին`
ներսից ու դրսից,
մենակ իրենը`
ամենուր,
բացի,
իր ներսից:


 քեզ քայքայում ա էն միտքը,
որ պտտվում ա իր գլխում`
սեփական մենակության ու անպետքության մասին,
որովհետև ինքն իրավունք չունի իրեն մենակ զգալ,
ու քո,
 իր,
ձեր,
բանաստեղծությունների մասին
 չիմանալոու միակ մեղավորը
 հենց ինքն ա,
իսկ քո միակ մեղավորությունը
իրեն լուռ ու թաքուն սիրելն ա`
չպատկերացնելու ու անսահմանի չափ շատ
ու անասելի լուռ:

իր գոյությունը քոնը չի,
թեև քո լինելիությունը հենց մենակ իրենից ա կախված:
ինքը` առաստաղ,
դու` պարան,
բայց
ձեզանից
ոչ ոք
չի համարձակվում
առաջինը կախվել
 ու վերջ տալ էս հիմար խաղին:

ու էս միտքը ինքնափխոխազդեցության մասին,
շատ նման ինքնասպանությանը
ձմռան գիշերով,
տանը,
մոխրագույն առաստաղից,
կապույտ պարանով,
բաց պատուհանով,
որից ներս  են սողոսկում,
քամու վերջին փաղաշանքներն,
ու հրաժեշտը,
քաղաքին,
մարդկանց,
քեզ, որ իմը չես,
ինձ,որ երբեք ուրիշինը չեղա:


մենակ,
առանց միջնորդների,
վկաների,
ու ազդեցության`
մենակությունից
վախերից,
մտքերից,
ու չլինելուց`
ինքափոխազդվելով: