8/07/2014

վախեցնող հարցերի մասին

Մեծ-մեծ հարցերը, որոնց մասին լռում ենք, գալիս են փոքր-փոքր հարցերից, որոնք վախենում ենք բարձրաձայնել: 
Չկան մեծ ու փոքր հարցեր. խնդիրը վախի մեջ ա, որ նույնքան վտանգավոր ա,թե մեծ ու թե փոքր հարցերի լռության մեջ:

8/05/2014

միագույն

Սպիտակը
բոլորից թաքուն
 գիշերով լցվեց սևի մեջ:
Սևը մթում էր, բայց սևում լույս էր,
իսկ մութ լույսերը վախեցնում էին սպիտակին:
Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, երբ վերջացավ ոչինչը,
 ու ոչ ոք չհիշեց,
թե այն երբ էր սկսվել:
Հիշեց միայն մեկը,
 ով ինքն իրեն էր ուզում մոռանալ ու ջնջել թղթի վրայից:
Բայց ամեն գիշեր սևի լույսից մի մատիտ էր հայտնվում, թաքուն նկարում էր այդ մեկի ջնջված մասերը,
 ու նորից սպիտակահոսում էր դեպի սև.
 մինչև որ մի օր սևն ու սպիտակը խառնվեցին իրար ,
ու սևը միացավ սպիտակին,
 իսկ սևի լույսը` սպիտակի մութին...
ստացվեց ոչ սև, ոչ սպիտակ, այլ...
միագույն:

[գրվեց նոթարկղի ու լաբորաբլոգիայի փոխլրացումներով]

7/30/2014

ամառ/ ձմեռ

ամեն ամառ որոշում եմ հեծանիվ քշել սովորել,
ու ամեն ձմեռ վերցնում եմ շուղերն ու թելերը, որ սկսեմ տաք ու երկար մոխրագույն շարֆ գործել քեզ համար:
ձեր մութ  փողոցում էդպես էլ իմ չեղած դեղին հեծանիվը չի հայտնվում` առջևի մասի երիցուկների փնջով,
ու դու շարունակում ես խանութներում իմ գործած շարֆից փնտրել` մերկ պարանոցիդ տաքացնելու համար:
ձեր փողոցը դատարկ է ու ցուրտ,
ու փշաքաղվում է պարանոցդ քամու սառնությունից,
որովհետև  ամառներըը անցնում են, իսկ ես  հեծանիվ քշել չեմ սովորում,
ու  ծննդյան տոներին էդպես էլ դեղին ժապավենով կապույտ արկղի մեջ` Ամելի մակագրությամբ, չես ստանում իմ գործած շարֆը:
 ու շարֆի պես երկար են թվում ձմեռները,
ամառները` հեծանիվի պես արագ ու աննկատ:

7/28/2014

Իմ Բոլորին

չեմ ուոզում, խոսես հետս,
որ չլինեմ էն բոլորից, որոնց հետ վերբալ ես ու նյութեղեն,
չեմ ընդունում բառերը,
որ չլսեմ էն ամենը, ինչ բոլորին ես ասում:

եթե ես քո բոլորը չեմ,
դեռ չի նշանակում, թե բոլորից մեկն եմ,
Իմ Բոլոր:

ու, եթե մեր միասինը անհնար ա ու անիրական,
ուզում եմ, որ գոնե միասին լռենք,
միակ բանը, որ երկուսիս մոտ էլ ստացվում ա:

ես գրում եմ քեզնով,
քո մասին,
քո համար,
բայց ինձ մոտ երբեք լավ չի ստացվում,
որովհետև  մեր մեջ լռությունը շատ կամ քիչ չի,
ու չի հարաբերվում բառերի հետ` դրանց բացարձակ բացակայության պատճառով:
որովհետև ես լուռ եմ,
ինչպես որ դու ես լուռ,
ու մեր մենքը շատ նման ա բառերին, որ չկան,
ու մենք շատ նման ենք լռությանը, որ տիրել ա մեզ:

Hozier - To Be Alone

Սպիտա~կ- սպիտակ լռություն

ես չեմ ուզում, որ մեր լռությունը ընդհատվի խոսքով,
բառերը ամեն ինչ փչացնելու զզվելի բնավորություն ունեն,
ու չեմ տխրում, որ հետդ կիսվելու, պատմելու ու քեզ լսելու հնարավորություն չունեմ,
ու չեմ խանդում գծավոր  մարդկանց, ովքեր քեզ իրենց զրուցակիցն են համարում:

ես չեմ մոտենում պատուհանին,
ու քո դռներն էլ չեմ թակում,
որովհետև դու գիտես, որ ես երկնքում եմ,
 ու տանիքից եմ քեզ մոտ իջնելու,
ու քեզ բարձրացնեմ բոլորից հեռու,
բոլորից թաքուն ու կորած մի տեղ,
որ  էլ մենակ մենակ չմնամ,
որ մենակությունիցդ մենակ չտխրես,
որ երկուսով մենակ մնանք,
մենակը կիսենք իրար մեջ ու մեր երկուսը մեկով մենակ մնա:

որովհետև մյուսները չեն կարող կիսել քո լռությունը,
որովհետև ես մենակ եմ քեզ վստահում եմ լռությունս,
որովհետև գիտեմ, որ կհասկանաս,
անգամ, եթե գիտեմ, որ չես հասկանում,
որովհետև բոլոր որովհետևներս լցնում եմ լռության մեջ.
ու որսում քո լռության ինչուները:

լռությանս պես խոսուն ես,
լռությանդ պես կատարյալ:

շնչիր, շնչիր մտքերիս վրա,
շնչեմ, շնչես ու միասին շնչենք մեր սպիտակ լռությունը: