7/30/2014

ամառ/ ձմեռ

ամեն ամառ որոշում եմ հեծանիվ քշել սովորել,
ու ամեն ձմեռ վերցնում եմ շուղերն ու թելերը, որ սկսեմ տաք ու երկար մոխրագույն շարֆ գործել քեզ համար:
ձեր մութ  փողոցում էդպես էլ իմ չեղած դեղին հեծանիվը չի հայտնվում` առջևի մասի երիցուկների փնջով,
ու դու շարունակում ես խանութներում իմ գործած շարֆից փնտրել` մերկ պարանոցիդ տաքացնելու համար:
ձեր փողոցը դատարկ է ու ցուրտ,
ու փշաքաղվում է պարանոցդ քամու սառնությունից,
որովհետև  ամառներըը անցնում են, իսկ ես  հեծանիվ քշել չեմ սովորում,
ու  ծննդյան տոներին էդպես էլ դեղին ժապավենով կապույտ արկղի մեջ` Ամելի մակագրությամբ, չես ստանում իմ գործած շարֆը:
 ու շարֆի պես երկար են թվում ձմեռները,
ամառները` հեծանիվի պես արագ ու աննկատ:

7/28/2014

Իմ Բոլորին

չեմ ուոզում, խոսես հետս,
որ չլինեմ էն բոլորից, որոնց հետ վերբալ ես ու նյութեղեն,
չեմ ընդունում բառերը,
որ չլսեմ էն ամենը, ինչ բոլորին ես ասում:

եթե ես քո բոլորը չեմ,
դեռ չի նշանակում, թե բոլորից մեկն եմ,
Իմ Բոլոր:

ու, եթե մեր միասինը անհնար ա ու անիրական,
ուզում եմ, որ գոնե միասին լռենք,
միակ բանը, որ երկուսիս մոտ էլ ստացվում ա:

ես գրում եմ քեզնով,
քո մասին,
քո համար,
բայց ինձ մոտ երբեք լավ չի ստացվում,
որովհետև  մեր մեջ լռությունը շատ կամ քիչ չի,
ու չի հարաբերվում բառերի հետ` դրանց բացարձակ բացակայության պատճառով:
որովհետև ես լուռ եմ,
ինչպես որ դու ես լուռ,
ու մեր մենքը շատ նման ա բառերին, որ չկան,
ու մենք շատ նման ենք լռությանը, որ տիրել ա մեզ:

Hozier - To Be Alone

Սպիտա~կ- սպիտակ լռություն

ես չեմ ուզում, որ մեր լռությունը ընդհատվի խոսքով,
բառերը ամեն ինչ փչացնելու զզվելի բնավորություն ունեն,
ու չեմ տխրում, որ հետդ կիսվելու, պատմելու ու քեզ լսելու հնարավորություն չունեմ,
ու չեմ խանդում գծավոր  մարդկանց, ովքեր քեզ իրենց զրուցակիցն են համարում:

ես չեմ մոտենում պատուհանին,
ու քո դռներն էլ չեմ թակում,
որովհետև դու գիտես, որ ես երկնքում եմ,
 ու տանիքից եմ քեզ մոտ իջնելու,
ու քեզ բարձրացնեմ բոլորից հեռու,
բոլորից թաքուն ու կորած մի տեղ,
որ  էլ մենակ մենակ չմնամ,
որ մենակությունիցդ մենակ չտխրես,
որ երկուսով մենակ մնանք,
մենակը կիսենք իրար մեջ ու մեր երկուսը մեկով մենակ մնա:

որովհետև մյուսները չեն կարող կիսել քո լռությունը,
որովհետև ես մենակ եմ քեզ վստահում եմ լռությունս,
որովհետև գիտեմ, որ կհասկանաս,
անգամ, եթե գիտեմ, որ չես հասկանում,
որովհետև բոլոր որովհետևներս լցնում եմ լռության մեջ.
ու որսում քո լռության ինչուները:

լռությանս պես խոսուն ես,
լռությանդ պես կատարյալ:

շնչիր, շնչիր մտքերիս վրա,
շնչեմ, շնչես ու միասին շնչենք մեր սպիտակ լռությունը:

7/24/2014

Ֆլոյդը, մենք, դուք, նրանք ու Նոր քաղաքը ~

Քայլում եմ դեպի կանգառ ու մտածում, որ, երբ ինչ-որ լավ բան ես անում, մարդկանց համար ինչ-որ ամելիություն հնարում, դժվար ա հասկանալը, թե ավելի շատ երջանկացնում ես, թե` երջանկանում երջանկացնելուց
 
Ձեռքերով բռնում եմ ծրարները ու մտածում, թե ինչքան կուրախանա Անդոն, երբ սրանք իր ձեռքում լինեն, ոչ թե իմ, ու դրանից ավելի կանաչ եմ ժպտում: Ես օրերը, շաբաթներն ու ամիսները լցնում եմ ծրարների մեջ ու ամեն կիրակի ուղարկում զորամաս, ես ինձ եմ ուղարկում` ճերմակ-ճերմակ ծրարներով, որ ինքը չկորցնի ինձ ու գտնի իրեն: Ու տենց ամեն շաբաթ, 2 տարի, ու տենց միշտ, ընկեր, ու տենց միշտ:
  Մի քիչ անհանգստանում եմ: Ամծանոթ տեղ ա, երբեք էնտեղ չեմ եղել ու չգիտեմ, թե ոնց եմ հասնելու: Ընդհանրապես ես կորել-մոլորվելուց ավելի լավ եմ, քան կողմնորոշվելուց ու գտնվելուց, ու սա ամենաքիչը ճանապարներին ու առհասարակ տեղանքներին ա վերաբերումԵս անընդհատ կորում եմ, որովհետև երբեք էլ չեմ գտել ինձ:Եթե մետրո լիներ, ավելի հեշտ կլիներ: Նախ, որովհետև ես մետրոման եմ, դա իմ նախընտրած տրանսպորտի տեսակն ա, ես էնտեղ ինձ մարդ եմ զգում, հասարակության մասնիկ, քաղաքացի, Երևանի փոքր կտոր, բայց, երբեք չեմ հասկացել, թե ինչի ա գնացքն ինձ էդպիսի զգացողություն տալիս, հետո էլ` էդպես ապահով ա, արագ ու հետաքրքիր:
 Արեշ հասնելը ահավոր չի, եթե ձեռքիդ երկու ծրար երջանկություն կաԳիտեմ, որ ինչ որ բան էնպես չստացվելու հավանականությունը մեծ ա, բայց չեմ վախենում, ու հիշում եմ որ Անդոյի քույրիկի հետ ամեն շաբաթ հանդիպելը նամակները փոխանցելու միակ տարբերակն ա, որովհետև փոստով մի ամսից կհասնի, իսկ ես էնքան շատ եմ գրում, որ Անդոն մի ամսից ստիպված կլինի կեսը տուն ուղարկել, որ իր մոտ շատ չկուտակվենն:
Տանը, ընկերներիս, ոչ մեկին չեմ պատմել, մտածում եմ, որ արկածների մասին պետք չի պատմել, էդ ամելիության չգրված օրենքներից ա, եթե պետք լինի, արկածը ինքը կպատմի քո ու իր մասին: Էսպես ոտքով գլորում եմ մոխրագույն քարը, ու սպասում երթուղայինին, որ գա ու ինձ տանի  գաղափար չունեմ, թե ուր: Ընդհանրապես Հայաստանը փոքր ա` Երևանը` ավելի: Մարդկանցից անընդհատ կարելի ա լսել, թե փոքր քաղաք ա, գնալու շատ տեղեր չկան ու բոլորը բոլորին ծանոթ են դուրս գալիս, բայց էնքան էլ էդպես չի: Արեշը իմ համար հավասարազոր ա Գյումրիին, Արցախին կամ էլ Կիևին, որովհետև բոլորի մասին լսել եմ, ու ոչ մեկում էլ չեմ եղել: Սկսում եմ Արեշից, մի օր երևի Կիև էլ կհասնեմ, հեղափոխության ժամանակ երազում էի էնտեղ հայտնվելու մասին:
  Սպիտակ գազելը մոտենում ա մեր հարևանի ընկուզենու ծառին: Ինձ ներս եմ գցում, ու նստում պատուհանի մոտ գտնվող շագանակագույն աթոռին, նրան, որի կողքին ուրիշ աթոռ չկա: Եթե հնարավորություն կա կողքիդ ոչ մի անծանոթ ուղևորի չհանդուրժել, երբեք պետք չի բաց թողնել դա: Մարդիկ տարօրինակ հայացքներ են գցում վրաս:  Տարօրինակն էն ա, որ միշտ էլ էդպես ա եղել, բայց ես դեռ չեմ սովորել դրան, ու իմ համար էս ամենը դեռ տարօրինակ ա, բայց էլ չեմ նեղվում դրանից: Մի քիչ էլ ու Ֆլոյդի  Young Lust-ը կգտնեմ փլեյերիս երգերի մեջ, կկտրվեմ ուղևորների  զննաքննությունից , ու ամեն ինչ լավ կլինի: Ընհանրապես, եթե մետրոյի տարբերակը բացառվում ա, ու դու ստիպված ես ընտրություն կատարել ավտոբուսի ու գազելի միջև, անպայման ավտոբուսը ընտրի` անգամ, եթե գազելը ձեր շենքի դիմացից ա շարժվում ու դատարկ ա: Ինչի՞: Որովհետև գազելների մեջ մարդիկ միանգամից սկսում են քո հետ  տնականա-հարևանական հարաբերություններ հաստատելու փորձեր կատարել: Օրինակ, եթե դու ունես  տարազի նախշերով գորգից պայուսակ, իրենք միանգամից որոշում են, որ դու սփյուռքից ես, Սիրիայում կամ Թեհրանում, քո համար տուն են կառուցում, ընտանիք ստեղծում, հետո սկսում ձեր ընտանեկան առօրյան պատկերացնել, ու որոշել հայրենիք վերադառնալու  առիթներն ու պատճառները: Իսկ իրականում դեռ 1 կիլոմետր էլ չենք անցել մեր   բակից ու տանից, որն իրականում իմը չի, որովհետև երբ սեփականն ունենամ, շատ հեռու կլինի մարդկանցից, շատ շատ հեռու: Եթե աչքերդ փակում ես ու փորձում քնել, ոչ մեկ չի մտածում, թե ամբողջ գիշեր գրել ես  կամ էլ Քամյուի ժանտախտից փրկվել, ու հիմա ուղղակի ուզում ես մի քիչ կիսաքնել ու հանգստանալ: Բոլորը բժիշկ են դառնում, քեզ դեղ, ջուր ու մաստակ առաջարկում, վարորդին խնդրում են, որ դանդաղ քշի: Գրողը տանի ինձ  ընդամենը պետք ա շուտ տեղ հասնել, որ ծրարների մեջ լցված քաղաքի լուսանկարները,նամակներն ու պատմությունները, Պիպոյանի երգերի բառերն ու համերգի տոմսը, Մարինե Պետրոսյանի բանաստեղծությունն ու Fight club-ից դուրս գրած արտահայտությունները հնարավորինս շուտ հասնեն Անդոյին: Մատներով սեղմում եմ երաժշտության ձայնը բարձրացնելու կոճակը, բայց էլ տեղ չկաՏխրում եմ էդ փաստից:Մեծ հաշվով էդ երթուղայինն էլ, մարդիկ էլ մեկ են իմ  համար, ու ես ւ էլ իրենց համար եմ մեկ: Ես  իրենց վրա թքած ունեմ, ու իրենք իմ վրա ավելի շատ, բայց ես ձևեր չեմ թափում, իսկ իրենք սկսում են հոգատար քաղաքացու կերպարի մեջ ինքնահաստատվել: Ավտոբուսում ամեն ինչ համեմատաբար ավելի լավ ա: Ամենակարևորը` բոլորը ապրում են իրեն մեկ էլ ավտոբուսի պատուհանի կյանքով: Չէ, էդ ամենը թքած ունենալուն չի հասնում, ուղղակի մարդիկ մի քիչ ավելի շատ են հարգում  մենակ մնալու, ցանկությունդ, անձնական տարածքդ, չեն խցկվում քո կյանք ` անգամ էն ամենալցված ժամանակ:

Us and them
And after all we're only ordinary men
Me, and you
God only knows it's not what we would choose to do
Forward he cried from the rear
And the front rank died 
and the General sat, and the lines on the map
Moved from side to side.

Down and Out
It can't be helped but there's a lot of it about
With, without
And who'll deny it's what the fighting's all about
Out of the way, it's a busy day
I've got things on my mind
For want of the price of tea and a slice
The old man died.

Գրկում եմ Սիդին,Դեյվիդին, Ռոջերին, Ռիքին, Նիքին ու Բոբին: Ուզում եմ ասել` տղերք, մերսի, որ կաք, ու մերսի քեզ, պապ, որ ծանոթացրել ես Ֆլոյդաշխարհի հետ, թեև ասում ես, թե տենց բան չես հիշում: Ինչ լավ ա, որ կա Փինք Ֆլոյդը, ինչ լավ ա,որ իրենք դրսից բացի արդեն իմ  ներսում էլ տեղ ունեն, ուր էր թե ամեն ինչ էսպես լավ լիներ:
 
Մեքենան հասնում ա Կայարան` Սասունցի Դավիթի արձանի մոտ: Ծանոթ փողոցներն ու ճանապարհնաերը գնալով ավելի են նվազումՄտածում եմ վարորդին խնդրեմ, որ Արեշ հասնելուն պես իմաց տա, ասեմ, որ տեղը չգիտեմ: Ենթադրում եմ, որ իբր սփյուռքահայ լինելու փաստս, որ վայրկենապես հորինեցին գազելի մեջ, ինչ-որ չափով կօգնի: Խորը շունչ եմ քաշում, մի քանի վայրկյանով հանում ականջակալներս, ու իմ ամենաբնական` առանց արհեստական երանգների, ձայնով հարցնում.
- Կներեք, որ հասնեք Արեշ ինձ իմաց կտաք էլի, ես ուղղակի տեղը չգիտեմ:
Վարորդը ինչ-որ կոտրված ու հիասթափված  ժպիտով նայում ա դեմքիս: Երևի հասկացավ, որ սփյուռքից չեմ: Բոլորը մի տեսակ հիասթափված դեմքերով են նայում ինձ: Ամեն ինչ փլվեց` սփյուռքը, պատերազմից փախչելու սրտաճմլիկ պատմությունը, հայրենիք վերադառնալու ճանապարհները, մեր թողած տունը և այլն: Ու ամեն ինչ միանգամից փոխվում ա: Ես նկատում եմ դա մարդկանց հայցքներում ու չեմ հասկանում պատճառը: Ընդհանրապես մարդիկ սովորություն ունեն քո մասին ամեն ինչ քո փոխարեն մտածել, հորինել, պատկերացնել` քո պաշտոնը իրենց կյանքում, ու իրենց տեղը քո աշխարհում, որի դռները փակ են գրեթե բոլորի  ու էդ բոլորի մեջ հաստատ նաև իրենց համար,որոշել քո պարտականությունները, ինչ պիտի անես, ինչից իրավունք ունես տխրել ու սրտնեղել, ու ինչը քեզ պիտի ուրախացնի, ինչից քեզ պիտի երջանիկ զգաս: Ու էս ամենին մենակ դու ես անմասն մնում: Վերջում ամեն ինչ փլվում ա, ու քեզ ուղարկում են գրողի ծոցը, իսկ դու էս ամբողջ պատմությունից անտեղյակ ես :
 Նորից եմ կրկնում.
-
Դուք ինձ լսեցիք չէ՞, ասում եմ, որ հասնեք Արեշ, ինձ իմաց տվեք, ես տեղը չգիտեմ, էդ շատ կարևոր ա:
 Վարորդը ոչ պտտվում ա, ոչ էլ արձագանքում: Մտածում եմ, որ երևի լսել ա, ուղղակի հարմար չի, որ պատասխանի: Գրկում եմ պայուսակս ու սպասում: Ուղևորները, փողոցները, շենքերը, մարդիկ գնալով պակասում ենԳազելի մեջ մենակ եմ մնում: Մեքենան կանգնեցնում ա ինչ-որ անհասկանալի վայրում, որտեղ էլի շատ գազելներ կան, ու խնդրում, որ իջնեմ: Մտածում ես, որ վերջին կանգառն ա, բայց` չէ: Խնդրում եմ, որ գոնե հիմա ճանապարհը ցույց տա, կամ գոնե ասի, թե որտեղ ենք: Ասում ա, որ ժամանակ չունի, ու որ չի լսել, թե երբ ու ոնց  եմ հարցրել: Ոտքով խփում եմ փողոցում ընկած ներկի տուփին, վճարում Չոլրեշ հասցնելու համար ու  մտածում չմտածելու, հանգստանալու ու ելք փնտրելու մասին:


Ticking away the moments that make up a dull day 
Fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way


 Միացնում ես Ֆլոյդի մի ժամանոց ալբոմն ու քայլում որ կողմ պատահի, էս էլ ինձ  արկած:
Մտածում եմ, որ կարևորը էս ամենից հաճույք ստանալն ա: Միշտ կորած էի, հիմա էլ ֆիզիկապես եմ կորել, Երևանն էլ փոքր քաղաք ա, հեսա կգտնեմ ճանապարհն ու էս ամենը կավարտվի: Քայլում եմ, քայլում եմ, քայլում եմ, իսկ փողոցը չի երևում: Մի պահ սկսում եմ կասկածել, որ Երևանում եմ, որովհետև աղմուկի նշույլ չկա` ոչ մի ձայն, ոչ մի մեքենա: Աջ ու ձախ փոշի ա, չորացած խոտի դեզեր ինչքան ուզես կանմեկը չկա գոնե հարցնեմ, թե որտեղ եմ: Ինչ լավ ա, որ Սոնային ժամ չասացի, ինչ իմանամ, թե երբ կհասնեմ Արեշ, ինչ իմանամ, թե որտեղ եմ հիմա, որ գրողի ծոցում եմ կորել, ու երբ էստեղից դուրս կգամ: Տեղ հասնելուն պես զանգ կտամ, ու կասեմ, որ ամեն ինչ լավ ա: Շարունակում եմ քայլել, ու մարդիկ շարունակում են չհայտնվել ճանապարհիս: Մենակ եմ շենքերի ու ծառերի հետ, տեսնես իրենք ինձ սպասում էին: Ինձ զբոսաշրջիկ եմ զգում, գիտեմ, որ դեռ Հայաստանում եմ, ենթադրում եմ, որ Երևանից էլ չեմ հեռացել, բայց էնպիսի տպավորություն ա, թե ինչ-որ Նոր քաղաքում եմ հայտնվել, կամ էլ հակառակը` ընկել եմ Հին քաղաք, որ իր արմատներն ա գցել սահմանին ու միացել Նոր քաղաքին, ոնց Հովհաննես Գրիգորյանի «Գերեզմանիայում»: Ուսումնասիրում եմ ինձ շրջապատող փոշու մեջից երևացող քաղաքը, մտածում եմ, որ գոնե հետո Անդոյին պատմելու բան կունենամ, կամ էլ կգրեմ նամակով: Նոր քաղաքում շենքերի մի շարք կա, որ ալիքաձև ա միացած մյուսին, ու երբ արևը ընկնում ա շենքի վրա, քեզ թվում ա թե տուֆագույն ծովի վրա ա  ընկել: Ուզում եմ նկարել, որ մյուս անգամ ուղարկեմ Անդոյին, բայց դրա համար պետք ա կանգ առնել, իսկ ես  ժամանակ չունեմ, առաջ եմ գնում: Շենքերը կան, իսկ մարդիկ չեն երևում: Շոգ ա, բայց ոչ մի բաց պատուհան չկա: Ինձ Օրանում եմ զգումու ինձ թվում ա, թե միակ մարդն եմ, ով անտեղյակ ա ժանտախտից ու առանց վախենալու դուրս ա եկել փողոց: Ոչ մի լուսացույց չկա, ես ստիպված չեմ գծերով անցնել, որովհետև փողոց էլ չկա: Սկսում եմ մտածել, որ շենքերը դատարկ են ու ոչ ոք էնտեղ չի ապրում: Կոշիկներիս կապերը այս ու այն կողմ են թպրտում: Կռանում եմ, որ կոճկեմ, ու նկատում եմ գուլպայիս տակի ու սրունքիս հատվածի գունային տարբերությունը: Արև ջա~ն, մենակ, թե քթիցս արյուն չգա, կամ էլ անգույն լինի, որ ոչ ես նկատեմ, ոչ` մարդիկ:
 Ձեռքերսի ափերը սկսում են քրտինքից խոնավանալ: Հագիս կարմիր կիսաթև շապիկ ա ու ջինսե զգեստ բայց ես բացարձակ չեմ շոգում: Հիանալի հասկանում եմ, որ քրտինքիս պատճառը շոգը չի ու սկսում եմ ինքս ինձ հանգստացնել: Անցորդները  զարմացած նայում են ինձ, վախենում եմ մոտենալ, իրենք էլ երևի ինձնից են վախենում,  իսկ մարդ երևույթը  1-2 կիլոմետրը մեկ են հայտնվում, որովհետև ճանապարհին ավելի շատ չոր խոտ կա, քան մարդՄատներս կպչում են ծրարին: Ես արդեն 3 ծրար եմ փչացրել` ջրի կաթիլների ու սոսնձի պատճառով, հետո էլ ծրարների վրա էնքան բան եմ գրել, որ ամենաճիշտ տարբերակը դրանք պայուսակի մեջ դնելն ա:
 Կանգ եմ առնում, նստում ամենամեծ ու տձև քարին, որ մի քիչ շունչ քաշեմ:

Breathe, breathe in the air. 
Don't be afraid to care. 
Leave, don't leave me. 
Look around and choose your own ground. 

Ոչինչ չունեմ, բացարձակապես ոչ մի բան: Նստում եմ համարյա ֆիլմերի տղաների նման` մեջքս թեք, ոտքերս  մի քիչ բացված, ձեռքերով հենված շորիս փեշին ու քարին, ու ամենակարևորը` կտրված ու արհամարհական հայացքով: Ինձ մի շիշ գարեջուրն ա պակասում, ու մի քիչ քաջություն` խմելու համար, բայց ես  վախկոտ եմ ու  ալկոհոլ չեմ օգտագործում, ծխելուն դեմ եմ, թմրանյութերի մասին ոչ մի բան չգիտեմ: Միակ բանը, որ ինձ թույլ կտայի Նեսթիիի ալոե-ելակն ա, բայց դա էլ չունեմ, որովհետև Նեստլեի սպիտակ շոկոլադ չունեմ, ու որվհետև Մաշտոցի պուրակ չեմ գնալու, ու որվհետև մենակ եմ Նոր քաղաքում: Մեքենաները  սկսում են գալ-գնալ` երթուղայիններ, ավտոբուսներ: Մտքովս  էլ չի անցնում նորից հույսս վարորդի վրա դնել: Մարդիկ շրջանցում են   ու ինձ պատում ա էն զգացողությունը, թե կամ, կամ ինչ-որ ժամանակ եղել եմ, բայց հիմա ինձ  կտրել են իրականությունից` իմ իրականությունից` ինքնակտրվել եմ, կամ հարկադրաբար են կտրել, որովհետև ես թույլ էի ու անպաշտպան, որովհետև իմ իրականությունը պաշտպանելու ուժ չունեի:  Էս մտքերը ինձ ստիպում են հավաքվել ու ավելի ուժեղ լինել, քան երբևէ: Դիմացից դեպի ինձ  եկող կինը  էնպես ա նայում, որ ինքնաբերաբար նույն հայացքը շպրտում եմ ժամացույցիս: 4-ն ա: Տանից երկուսին էի դուրս եկել, 40 րոպե ճանապարհը,  ու արդեն մի ժամ ա քայլում եմ չգիտեմ որտեղից, չգիտեմ ուր, բայց գիտեմ, թե ինչի ու ում համար:
   Ուսումնասիրում եմ Նոր քաղաքը: Էստեղ թարմ-թարմ պահպանվել ա ամեն տեսակ հինը: Ասֆալտը 10 անգամ փռած-սրբած չի, որովհետև մեծ մասը ասֆալտ չի, այլ հողագունդ:Շենքերի բակերում կրպակներ կան` կիսախամրած կարմիրով  ''Մթերք'' մակագրությամբՉգիտեմ ինչի մտածում եմ, որ էստեղ նիսիայով ապրանք էլ կտան, դե հո սուպերմարկետ չի: Ինչի՞  ա, որ տան փոքրին միշտ ասում են` թռի/ վազի խանութ հաց բեր, իսկ սուպեչմարկետի դեպքում ամեն ինչ ավելի գրական ու պաշտոնակկան : Էդ խանութներից ինչ-որ անուշ հնության հոտ ա գալիս: Քիչ ա մնում ներս մտնեմ ու ֆստխ, չուպաչուպս, տոֆիտա, լույսով ու հոտով գրիչ, ժելե, քաղցր բամբակ ու 20 դրամանոց ծամոն առնեմ: Ինձ թվում ա,որ էդ խանութների երկաթե պատերից ներս իմ մանկությունն են վաճառում: Բակի աղջիկները ճոճվում են էն հին ու ներկը թափված կարուսելներին, իսկ տղաները հողերի մեջ ֆուտբոլ են խաղում: Մեր քաղաքապետը երևի չգիտի Նոր քաղաքի մասին, որովհետև դեռ ոչ մի բան չի բարեկարգվել, ու դրա կարիքն իրականում չի էլ զգացվում, որովհետև չգիտես թե ինչը կմնա ու ինչը կփոխվի բարեկարգումից հետո,  թող կենտրոնը մի անգամ էլ ասֆալտապատի:
     Գլուխս սկսում ա պտտվել: Ձեռքս մոտեցնում եմ քթիս, բայց արյան հետքեր չկան: Ամենը լավ ա: Սոված չեմ, բայց ոչինչ չեմ կերել: Ծարավ եմ, շատ ծարավԽորանում եմ բակերի մեջ, որ գոնե պուլպուլակ գտնեմ, բայց էնպիսի տպավորություն ա, թե էս շենքերում ոչ մեկ չի մահացել, որովհետև ոչ մի պուլպուլակ չկա, իսկ էդ հայկական բակերում արտասովոր երևույթ ա:
  Պայուսակից հանում եմ նոթատետրս, նորից աչքի անցկացնում դեղին թղթի վրա գրված հասցեն, ու արագացնում քայլերս: Մարդիկ հիմա ավելի շատ են, քան 4-5 փողոց առաջ: Կյանքում առաջին անգամ մտածում եմ, որ էգոիստ եմ, որովհետև օգնության կարիք ունեմ, բայց չեմ ուզում, որ օգնեն ինձ: Մի կերպ ինձ ստիպում եմ մի քանի րոպեով մոռանալ մարդաֆոբությանս մասին ու մոտենալ, հարցնել, գտնել էդ փողոցն ու տեղ հասնել վերջապես:
- Բարև ձեզ, 26-րդ փողոցի տեղ կասեք ինձ:
-Չգիտեմ, խելոք ջան:
-Չէ, սիրուն ջան, չգիտեմ:
-Վայ, բալես, կներես, չգիտեմ:
-Չեմ իմանում, իմ լավ աղջիկ:
Լավ աղջիկ, սիրուն ջան, դուք ի՞նչ գիտեք ես լավն եմ, թե վատը, կամ սիրուն եմ ,թե չէ, եթե անգամ ես էդ չգիտեմ, դուք ընդհանրապես ի՞նչ գիտեք իմ մասին, իսկ եթե գիտեք` ինչի՞ դուք գիտեք, որ ես խելոք եմ, իսկ ես`չէ, ու ինչի՞ եք դուք մտածում, որ ես լավն եմ, իսկ նա, ով պիտի տենց մտածի` ընդհանրապես չի մտածում իմ մասին: Անդոյին եմ հիշում, չնայած չէի էլ մոռացել: Որ ուզում ա բարկացնի ինձ, ասում ա ` ծիտ ես , Մար: Իսկ լուրջ ժամանակ, ասում ա, որ ես ներսից շատ սիրուն եմ, դրսից էլ, բայց իմ ներսի սիրունից մենակ ես ունեմ, ու ես ժպտում եմ: Ես սիրում եմ, Անդոյին, շատ, ինքն էլ `ինձ , մենք սիրում ենք մեր ընկերությունը, էնքան շատ, որ իրենց չսիրելուց առանձնապես չենք էլ նեղվում, ու ոչ մեկ մեզնից շատ մեզ չի սիրում:
   Ես կարող եմ զանգ տալ Սոնային, ասել, որ կորել եմ, որ ինձ օգնություն ա պետք, որ արդեն մի քանի ժամ ա անիմաստ քայլում եմ Նոր քաղաքի փողոցներով, բայց չէ: Հարցն էն չի, թե ինչ կմտածի ինքը, այլ էն, որ մյուս անգամ, երբ չկարողանա գալ Կենտրոն որևէ տեղ չենք պայմանավորվի, որ ես հանկարծ չկորեմ, ու իմ նամակները տեղ չեն հասնի, ես կտխրեմ, Անդոն էլ կտխրի, ես դրանից ավելի շատ կտխրեմ: Ես կգտնեմ ճանապարհը, էլ ուժ չունեմ, բայց անպայման կգտնեմ, մի քիչ էլ ու կգտնեմ:
 
Շունչս կտրվում ա: Կանգնում եմ փողոցում ու զգում, որ ոտքերս թուլանում են: Փոշի չկա, որովհետև ոչինչ չկա, ոչ մի բան չի երևում, բացի հեռվից եկող մեքենայից: Իսկ մեքենան էնքան արագ ա գալիս, որ ես չեմ հասցնում հասկանալ գույնը, մակնիշը, չափը: Վատ եմ զգում, բայց հստակ նկատում եմ, որ մեքենան գալիս ա ուղիղ վրաս, շատ արագ ա գալիս, իսկ ես չեմ կարողանում, չեմ ուզում ու ի վիճակի չեմ շարժվել: Շենքերը, փողոցները, հողը լղոզվում են շարժման մեջ, ու մենակ ես եմ կանգնած մնում: Ինձ անգամ չի հաջողվում ընկնել ու ցավ զգալ: Հող եմ, բայց քամին չի քշում ու բաց չի թողնում ինձ: Ես քամու գրկում եմ, իսկ ինքը ինձնից տոպրակի պես ազատվելու փոխարեն ավելի ամուր ա գրկում ինձ: Նոր քաղաքի բնակիչներից մենակ քամին ա սիրում ինձ, էն էլ տարօրինակ ու անհասկանալի սիրով:Մեքենան մոտենում ա ինձ, ես տեսնում եմ շարժվող կետն ու դրան կպած լույսերը, որ   գրեթե կախված են առջևի մասից: Էդ ամենը լինում ա մի վայրկյանումՀերթական անգամ մեռնելուց ու ծնվելուց առաջ  միակ բանը, ինչի մասին մտածում եմ նամակներն են: Ես չեմ հիշում ընտանիքիս, ընկերներիս, էն անանուն տղայի կամ էլ իմ մասին. Նամակները. Անդոյի նամակները, մենակ Անդոյի նամակներն են կարևորվում էդ ժամանակ: Մեքենան բառի բուն իմաստով կիսաթեք սահում ա կողքովս ու շրջանցում ինձ : Վթարից կամ ավելի վատ բաներից փրկվելու փաստը գիտակցում եմ մի քանի րոպե անց: Վերջապես հաջողվում ա թարթել աչքերս: Վարորդը արդեն կանգնեցրել ա մեքենան ու ականջակալներիցս ա քաշքշում, հայհոյում ա ինձ, բայց ես ոչ լսում եմ ոչ հասկանում: Ինքն ավելի ա բարկանում ու սկսում գոռալ:
- Իմ սիրած մասն ա, հանգիստ թող, թող լսեմ,- սարսափելի հանգիստ ձայնով վրա եմ բերում ես ու ժպտում: Ստալինյան բեղերով պարոնը  շենքերի տուֆի գույնն ա ստանում ու կլորացնում աչքերը:
Come in here, Dear boy, have a cigar. 
You're gonna go far, 
You're gonna fly high,
You're never gonna die, 
You're gonna make it, if you try; 
They're gonna love you. 
Վերջին անգամ գոռում ա վրաս, մատ թափ տալիս դեմքիս ու շխկացնում մեքենայի դուռը: Ես չեմ շարժվում տեղիցս մինչև որ  Have A Cigar-ը չվերջանաՆորից Time-ն ա սկսվում:
- Նամակները,- գոռում եմ ես ու վազում,- Անդոյի նամակները:

And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death


Հետո սկսում եմ մտքով խոսել Անդոյի հետ: Ես ամեն օր մտքում ամեն ինչ պատմում եմ իրեն, մտքով ժպտում եմ, մտքով ինչ ասես, որ չեմ փոխանցում, մտքով ասում եմ, որ ուժեղ լինի, մտքով գրկում եմ իրեն, որ չտխրի, ու վերջինը ամենադժվարն ա ստացվում, ամենատխուրն ա ու ամենակարևորը:
<< Անդ, այ Անդ. կներես էլի: Գիտեմ, ես քեզ խոստացել էի, որ էս 2 տարվա ընթացքում չեմ մեռնի, ու հետո առավել ևս, խոստացել էի, որ ինձ լավ կնայեմ, որ դու  էլ հանգիստ լինես: Տես, ես լավ եմ, ինձ բան չի եղել, Անդ, քթիցս էլ արյուն չի գալիս, ընդհանրապես չեմ վնասվել, լավ ա ամենը: Իմ ուղեղն ու ուշադրությունը աչքերիս պես շիլ են, ես ցրված եմ ու շշմած,դու էդ բոլորից լավ գիտես,  բայց էլ չի կրկնվի: Չնեղվես հանկարծ, ամենը լավ ա, դու հանգիստ, ողջ-առողջ եմ: Տես, ինչ լավ ա, որ ուշունցել չգիտեմ, ու ուրիշների ուշունցներն էլ չեմ հասկանում, էն ձյաձյայի աասածներից բան չհասկացա համարյա: Կողքս լինեիր կպաշտպանեիր ինձ, կողքս լինեիր փողոցի մեջտեղում շշմած չէի կանգնի: Հետո անգլերեն կուշունցեինք, չէր հասկանա: Ես քեզ մենակ չթողնելու համար անընդհատ կկրկնեի` Fuck, fuck, fuck, you, you, you:

How I wish, how I wish you were here. 
We're just two lost souls 
Swimming in a fish bowl, 
Year after year, 
Running over the same old ground. 
What have we found?

 
Երևի մի օր ես էլ վատ բառեր կսովորեմ, ու ընկերներս չեն ծաղրի, թե վատ բառեր չիմանալը նույնն ա, թե ինչ-որ կարևոր լեզու չիմանալ, իսկ ոմանք էլ չեն կարծի, թե ինձ ձև եմ տալիս, որ կիրթ աղջկա տպավորություն գործեմ, ու դու էլ չես ասի, թե ես չափից դուրս բարի եմ, որ իմ բարությունը քամում ու վնասում ա ինձ, որովհետև մարդիկ անշնորհակալ են ու էգոիստ: Չնայած դու իմ մոտ չէիր ուշունցի, չէիր թողնի, որ ես լսեի: Ականջակալներդ կտայիր ինձ ու Ջոփլինի ալբոմը կմիացնեիր, ոնց Անգլիական այգում էն ժամանակ: Հետո  կգրկեիր ու 1000 անգամ կկրկնեիր, որ անցավ, որ ուղղակի վատ երազ էր ու էլ չի կրկնվի: Ես կհանգստանայի, չէի վախենա, հիմա էլ չեմ վախենում, որովհետև զգում եմ, որ հիմա էլ ես իմ հետ, այ հենց էստեղ, կողքս: Անցավ, հանգստանամ, որ դու էլ հանգստանաս ու գնամ ճանապարհը գտնեմ, հանգստացի, որ ես էլ հանգստանամ:>>
  
Պայուսակս եմ բացում: Նամակները տեղում են, մատներիս տեղը չորացել ա: Հիմա ավելի շատ եմ ջուր ուզումշենքերն ու մարդիկ շատացել են, հույս կա, որ ջուր էլ կգտնեմ: Չգիտեմ, թե ով ա էստեղ հագուստի ու նորաձևության պակաս զգում, բայց էստեղ դերձակի կրպակ կա: Եթե մի քիչ վստահ լինեի, որ հետո տեղը կգտնեմ կպայմանավորվեի, որ էն սպիտակ ծաղիկներով կապույտ կտորից զգեստ կարեր իմ համար, բայց հիմա դրա ժամանակը չի: Հարցնում եմ.
- Արեշի 26-րդ փողոցը որտե՞ղ ա
-Շա՞տ ես արևի տակ քայլել
-Հը՞
-Սփրթնած ես, այ աղջիկ
-Քթիցս արյուն գալի՞ս ա
-Չէ
-Հաուրեմն  ոչինչ:  Լավ եմ պրծել: Ասում եմ Արեշի 26-րդ փողոցը որտե՞ղ ա:
-Հեռու ա շատ:
-Ինչքա՞ն շատ
-Շատ շատ
- Իսկ Յուկաֆլոր ծաղկի խանութի տեղը գիտե՞ք:
- Հա, հենց էդ փողոցի վրա ա, բայց շատ հեռու ա
չինչ, դուք ճանապարհը ասեք, ես կգնամ:
-Ոտքով չես հասնի
- Ճանապարհը ասեք
-Սենց ուղիղ ահակին իջնում ես ու թեքվում ձախ: Ճանապարհին էլի կհարցնես մարդկանց, որ գտնես: Ասա 45 դպրոց ,հեշտ կիմանան
-Մերսի
  Մոռանում եմ ջուր խնդրել, ու ծարավ- ծարավ շարունակում եմ ճանապարհս:

You say the hill's too steep to climb. (climbing)
you say you'd like to see me try. (climbing)
you pick the place and I'll choose the time,
And I'll climb the hill in my own way, just wait a while for the right day
And as I rise above the tree-line in the clouds
I look down hearing the sound of the things you've said today.

Fearlessly the idiot faced the crowd,smiling
Merciless the magistate turns round, frowning
And who's the fool who wears the crown
No doubt in your own way
And every day is the right day
And as you rise above the fear-lines in his brow
you look down hear the sound of the faces in the crowd

Հետո մի քանի անգամ սխալ են ասում ճանապարհը, մի քանի անգամ ավելի եմ կորում: Ուժասպառ նստում եմ հողերի ու ավազներ մեջ: Շորերս փոշու մեջ կորում են: Թքած: Քթիս տակ սկում եմ խոսել, խնդրում եմ, որ նամակներս տեղ հասցնեն, տանեն տան Անդոյին, ասում եմ, որ ես մենակ էլ տուն կհասնեմ, բայց նամակները թող տանեն ու տան Անդոյին, ասեն, որ ես լավ եմ, որ իրեն շատ եմ սիրում ու շուտով տուն կհասնեմ: Հանկարծ հասկանում եմ, որ մտքիս մեջ եմ խոսում ու մենակ ես եմ լսում ինձ:
 Զանգ եմ տալիս Սոնային: Ուզում եմ ասել, որ գա ու փրկի նամակները: Չի պատասխանոմ: Էլի եմ զանգում: Էս ամենը էնքան ա խճճվում, որ ոչ լացս ա գալիս, ոչ ուզում եմ ծիծաղել:
Մտածում եմ` հանկարծ Անդոն զանգ չտա: Ինքը սենց թե նենց ամենը գիտի ու իմանալու ա,բայց թող զանգ չտաՈւրիշ ժամանակ մտքում ինքս ինձ ու իրեն ասում եմ, որ զանգ տա, ձայնը լսեմ ժպտամ, էդպես էնքան մինչև զանգ ա տալիս մի քանի օրից, իսկ հիմա ` հակառակը:
  Էլի սեփական տներ: ՄԻ մարդ աստիճանի վրա կանգնած գործ ա անում: Իր շորերն էլ են փոշու մեջ կորած, ինքն էլ ա հոգնած ու ուժասպառ: Նման ենք:
 - 26-րդ փողոցը,- խոսքս կիսատ թողնելով, ու պատասխանի չսպասելով քայլում առաջ, հույս չունենալով, թե կպատասխանեն, կամ կիմանան:
- Էս ա, աղջիկ ջան
- Ի՞նչ, լու՞րջ,- չհավատալով հարցնումեմ ես: 26-րդ փողոցը, Արեշի 26-րդ փոողոցը:
- Ես էստեղ եմ ապրումէս ա:
- Բա ծաղկի սրահը, որտե՞ղ ա ծաղկի սրահը:
-
Փողոցի վերջում:

 Տներից մեկից ջրի ձայն ա գալիս, բայց ես էլ ծարավի մասին չեմ մտածում . վազում եմ, վազում եմ, էնքան արագ, որ ուր որ ա կընկնեմ: Տեղ եմ հասնում: Բանտեր, զամբյուղներ, փայլեր: Ծաղկի խանութները միշտ ասոցացրել եմ  պսակների ու արհեստական փնջերի հետ, որովհետև էնտեղ մեծ հաշվով դաշտային ծաղիկներ ու հատկապես երիցուկ կամ չեն վաճառում, կամ էլ շատ քիչ: Տխուր ա: Մտածում եմ էս աշխարհում մեկ կուրսեցուս անունն ա Յուկա , մեկ էլ էս խանութիԺպտում եմ, որովհետև հավատաս չի գալիս, որ սխալ փողոցի, սխալ անկյունում չեմ, որ էլ ոչ մեկին ոչինչ չեմ հարցնելու, որ ինձ չեն խաբելու, սխալ ճանապարհ ցույց չեն տալու, մեքենայի տակ չեմ ընկնելու, քթիցս էդպես էլ արյուն չի գալու, որ Սոնան գալու ա ու վերցնի նամակները, հետո հասնելու են Անդոյին, ժպտալու ա, ինչ-որ տաք բան զգալու բանակում, հպարտանալու եմ իրենով ու ավելի շատ կարոտեմ:
Զանգ եմ տալիս Սոնային, էլի չի պատասխանում:
 Ինձ էլ փրկել պետք չի, դու մենակ արի նամակները տար, արի, արի, արի նամկները տար:
  Նստում եմ կանգառի Օռանժագույն նստարանին, ասֆալտին չհասնող ոտքերս ճոճում երեխայի պես, գրկում պայուսակս ու ծրարները: Ու մոռանում եմ ճանապարհը, որ անցել եմ, Նոր քաղաքը, որ հեչ էլ ժանտախտավոր չէր, Հենրիխ Մխիթարյանի մարզաշապիկով ֆուտբոլ խաղացող երեխեքին, ալիքավոր շենքերը, եղած- չեղած վթարն ու էն ամենը ինչ կատարվել էր վերջին 4 ժամվա ընթացքում:

<<Անդ, այ Անդ, քույրիկիդ ասա, թող գա, վերցնի նամակներդ, ասա թող շուտ գա, թող գա ու փրկի նամակներդ: Ես լավ եմ, չմտածես, բայց նամակներդ, թող գան վերցնեն նամակներդ>>:

Վերջին անգամ զանգ եմ տալիս Սոնային: Ամուսինն ա վերցնում: Ամբողջ ասածից մենակ հասկանում եմ, որ Սոնան դրսում ա ու մոտը հեռախոս չունի: Ինձ Մարիամիկ ա ասում, բայց ես ուժ չունեմ, որ  նեղվեմ կամ բարկանամ:
-Իմաց տվեք, որ ես հասել եմ:
-Հա, հեսա կասեմ, դու էդտեղ սպասի:
 Աչքերս փակում եմ ու սկսում երգել:

If I were a swan, I'd be gone. 
If I were a train, I'd be late. 
And if I were a good man, 
I'd talk with you 
More often than I do. 


If I were to sleep, I could dream. 
If I were afraid, I could hide. 
If I go insane, please don't put 
Your wires in my brain. 

If I were the moon, I'd be cool. 
If I were a rule , I would bend. 
If I were a good man, I'd understand 
The spaces between friends. 

If I were alone, I would cry. 
And if I were with you, I'd be home and dry. 
And if I go insane, 


Դիմացի փողոցի վրա Անդոյի քույրիկին եմ նկատում: Ժպտում եմ վերջին մի քանի –ամվա ամենահանգիստ ու անգույն ժպիտով:

- Շատ ես  սպասել չէ՞, կներես:
 - Նոր եմ եկել, նորմալ ա
-Լա՞վ ես, հեշտ գտա՞ր
-Հա, նորմալ ա
- Դե ես վազեմ, երեխուն մենակ եմ թողել էլի, կներես
- Հա, իհարկե, խնդիր չկա, մերսի շատ
-Քեզ մերսի, որ էսքան լավ ընկեր ես: Դիմացից ես նստում գիտես չէ՞
-Հա, գիտեմ, հանգիստ: Կտաս Անդոյին, վաղն եք գնում չէ՞
-Հա, անպայման կտամ, հանգիստ
-Լավ, ապրես շատ
-Դու էլ, դե լավ մնա:

Ես երկար ժամանակ հետևում եմ Սոնայինմինչև որ դառնում ա սև կետի չափ ու կորում տեսադաշտիցս: Մտնում եմ խանութ: ՄԻ շնչով դատարկում եմ կապույտ շշի կեսը:  Ինձ թվում ա, թե երբեք էլ սաստիկ ծարավ չեմ զգացել, չեմ կորել, ինձ թվում ա, որ ես ու մի քանի ժամ փողոցներում թափառող աղջիկը տարբեր մարդիկ ենք: Լվացվում եմ ու անցնում դիմացի մայթ: Լավ ա, ամենը լավ ա, ընդհանրապես միշտ պետք ա մտածել, որ ամենը լավ ա, իսկ ես սովորաբար հակառակն եմ անում:

Կանգառում կանգնած պուտավոր շորով կինը  վախեցած նայում ա ինձ, մտածում ա, թե ջրի մեջ եմ ընկել: Ժպտում եմ:
 Երթուղայինի պատուհանից նայում եմ անհետացող քաղաքին ու հասկանում, որ ինչ որ ժամանակ, շատ հետո էլի եմ էստեղ հայտնվելու:

<<Նամակները, Անդո, չմտածես, վաղը կհասնեն քեզ, ես էլ արդեն տուն եմ հասնում, հույս կա, ես լավ եմ, չմտածես, ես լավ եմ: Մի օր քեզ կպատմեմ գլխիս եկածը ու երկուսով կծիծաղենք: Ամենը լավ ա, երբ լավ ա վերջանում: Չտխրես, ես քեզ շատ եմ սիրում այ ընկեր, ես քեզ շատ եմ սիրում>>:

Քայլում եմ դեպի տուն, ու մտածում, որ երբ ինչ-որ լավ բան ես անում, պիտի պատրաստ լինես ամեն ինչի. ու ավելի ուժեղ լինես, քան էն մարդիկ, ով կյանքում երբեք լավ բան արած չկան: Մտածում եմ, որ էս արկածիս մասին դեռ երկար կհիշեմ, ու մի օր էլի կհայտնվեմ Նոր քաղքում:  Ու ամենակարևորը` մտածում եմ,թե ինչքան ամուր ու կատարյալ ա մեր ընկերությունն ու միշտը, ինչ սիրուն եմ ես սիրում էն տղային, ով չի մտածում իմ մասին, ինչ հանճարեղ են Ֆլոյդի երգերը, ինչքան բան կարելի ա հիշել արկածներից, ինչքան կարևոր ա կորելն ու հետդարձի ճնապարհն իմանալով, չգտնվելը, ինչ աբստրակտ աա մեր կյանքը ու ինչքան երջանիկ պիտի լինենք մենք, որ ապրում ենք: Ժպտում եմ, սեղմում  դռան զանգը, կարգի բերում շորերս ու հասկանում, որ ամեն ինչ ավարտվեց նոր սկզբի ակնկալիքով:
Lost in thought and lost in time
While the seeds of life and the seeds of change were planted
Outside the rain fell dark and slow
While I pondered on this dangerous but irresistible pastime

I took a heavenly ride through our silence
I knew the moment had arrived
For killing the past and coming back to life

I took a heavenly ride through our silence
I knew the waiting had begun
And I headed straight..into the shining sun.

Ու տենց միշտ Անդ, ու տենց միշտ:
Ու տենց հիմա, առաջ, հետո ու միշտ:


Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
It’s good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.

Հ.Գ  
Pink Floyd- Young Lust /Pink Floyd - Us and Them / Pink Floyd -Time / 
Pink Floyd - Breathe /  Pink Floyd - Have A Cigar /Pink Floyd - Wish You Were Here /  Pink Floyd – Fearless / Pink Floyd - If / Pink Floyd - Coming Back To Life /